Cigarettes After Sex- Cry

Ruhumuza İşlemeye Devam Eden Bir Albüm

Cigarettes After Sex- Cry

6/10

Kaynak: Wannart

Sence Cigarettes After Sex’in müziğinin teması her zaman aşk, seks ve romantizm mi olacak?

-Öyle olması gerektiğini hissediyorum. Öyle yazdığımı hissediyorum… Çünkü Cigarettes ve ben biraz geç geliştik gibi; çünkü bundan önce çok fazla müzik grubunda yer aldım ve birçok müzik türünde farklı şarkılar yazıp farklı stilleri sevdim. Bütün bu romantizm hakkındaki şarkıların ise en derinden hissettiğim müzik türüne ait olduğunun farkına vardım. 

Eğer sadece Cigarettes kimliği altında şarkı yapacaksam da yazmanın benim için en iyi hissettirdiği şeyi yazmak istiyorum: Romantizm hakkında harika şarkılar dinlemek istiyorsanız, o zaman Cigarettes’e yani güvenilir sığınağınıza gideceksiniz.

Grubunun tam anlamıyla “her şeyi” olan Texaslı Greg Gonzalez, efsane Seattle radyosu KEXP’ye verdiği röportajda, icra ettiği müziğin türünü bu şekilde özetliyor. Başka bir “tek kişilik orkestra” güzelliği olan Tame Impala için Kevin Parker ismi ne anlama geliyorsa, Gonzalez de Cigarettes After Sex için aynı değere sahip. Bütün parçaların şarkı sözlerini yazan ve bestelerini yapan sanatçı, aynı zamanda da vokalin yanı sıra bas gitar dışındaki diğer gitarların da yegane sahibi.

Devamı

Tame Impala- "Currents"

Saykodelik Pop Evrimi

Tame Impala- "Currents"

8,5/10

The Beatles’ın “psychedelic” yıllarının 21. yüzyıldan bir akrabası var: Tame Impala. Uyuşturucuların etkisiyle yaratılan bu derin saykodelik havayı, ilk iki albümlerinde rock  ögeleriyle, şimdi de üçüncü albümlerinde elektro-pop ögeleriyle lezzetli bir şekilde harmanlıyor bu grup. Ortaya da haliyle tekrar tekrar dinlemesi çok keyifli eserler kalıyor. Aslında Tame Impala esas olarak bir grup değil. Kevin Parker isminde Avusturalyalı bir müzisyenin bütün enstrümanları evinde kendisinin çaldığı ve kaydettiği bir proje. Kendisi aynı zamanda 12 yaşından beri (!) müzik kayıtları yapıyor. Diğer grup üyeleri ise ona sahnede eşlik ediyor. 

Grubun ilk albümü “Innerspeaker” 2010 yılında çıktığında oldukça olumlu eleştiriler aldı. “Solitude Is Bliss” ve “Alter Ego” gibi parçalarla birlikte özellikle Parker’ın John Lennon’dan ilham alan efektli vokalleri ve özellikle şarkı yazarlığı dikkat çekti. Ancak grup esas patlamasını 2 yıl sonra çıkardıkları ikinci albümleri yani başyapıtları “Lonerism” ile yaptı. Albüm, üst düzey bir şarkı yazarlığının yanı sıra baştan sona defalarca dinlenebilen bütünlüğüyle dinleyiciyi altüst etti. Albümün “uçuran” hiti "Feels Like We Only Go Backwards", “Elephant”, “Mind Mischief” ve “Apocalypse Dreams” gibi parçalarla Lonerism, Grammy Ödülleri’nde “En İyi Alternatif Müzik Albümü” ödülüne de aday gösterildi. 2015’in başlarında ise Kevin Parker, Mark Ronson’un yeni albümünde 3 parçaya konuk oldu; “Uptown Funk”tan sonraki single olan “Daffodils”de vokal yaptı. Impala’nın psychedelic rock tarzının aksine bu şarkıdaki pop’laşma ise grubun yeni albümü öncesinde gereken sinyalleri dinleyicilere verdi: Parker, artık değişen çağa üçüncü albümleri “Currents” ile ayak uyduruyor.

Devir değişiyor. Müzik de bilişim çağının getirisi olarak teknolojiyle gitgide bütünleşiyor. Yani bu devir de haliyle teknolojiden en çok yararlanan pop ve elektronik müziğe yarıyor. Artık basit Türk popçuları bile değişen dünyaya uyarak “kendiliğinden remixli” single’lar yapıyorlar. Sebebi de çok belli aslında; elektronik müziğin artık bir sınırı yok. Sadece birkaç tuşa basarak istenilen her sese ulaşmak mümkün. Çok cezbedici ve yaratıcılığı kökleyecek bir imkan bu. İşte bu yüzden geleneksel enstrümanlarla icra edilen müziklerde de bilgisayar kullanımı artık çok yaygın: Örneğin bu sayede Radiohead ve Muse gibi gruplar eskiye göre daha deneysel işlere adım atarken Coldplay, The Killers ve Maroon 5 gibi birçok rock grubu da giderek poplaşıyor. Tame Impala ise  hem deneysellik hem poplaşma amaçlı ortaya karışık bir evrim geçiriyor. Parker, ilk iki albümde ürettikleriyle tatmin olmuşa benziyor ki bu sefer Impala’nın sınırlarını genişletiyor. Disko, r&b ve synthpop gibi tarzları da parçalarına katıyor. 2015 temmuzunda çıkan üçüncü albüm “Currents” ile yeni çağa ayak uydurup müziğini evrimleştiriyor. Tabii ki bu kökünden bir değişim değil, örneğin gitarlar hala grubun en önemli unsurlarından, eskisi kadar sık olamasa da alışık olunan türde eserler de var.

 

Albümün ilk şarkısı “Let It Happen” ilk saniyesinden bitişine kadar insana tokat gibi çarpıyor. İki bölüme ayrılmış ve özellikle düzenlemesi ustaca yapılmış bir parça. İçinde o kadar yaratıcı  müzikal öge var ki 8 dakikaya yakın süresi dinleyenlere az bile gelebiliyor. Parça albümün en başarılı eserlerinden biri. Atmosferiyle buram buram dream-pop kokan bas gitar harikası “Yes I’m Changing” ve albümün tarzını en güzel özetleyen parçalardan biri olan  “Eventually” hiti, art arda geliyor. Bu bağlamın ise bilinçli yapıldığı, parçaların sözlerinden kolaylıkla anlaşılıyor: “Melody's Echo Chamber” adlı başarılı projesiyle ünlenen Fransız müzisyen Melody Prochet ile uzun süredir birlikte olan Kevin Parker’ın, ayrılmalarının ardından bu iki şarkıyı (hatta belki de koca albümü) ona yazdığı fazlasıyla belli. “Life is moving, can't you see. There's no future left for you and me” ya da “But I know that I'll be happier and I know you will too” gibi dizelerle bu net bir şekilde anlaşılabiliyor.

  “The Less I Know the Better”, tempolu gitarlarıyla ve 80’ler havasıyla albümün en değerli hitlerinden biri. Dinlemeye doyulmuyor bu şarkı. En çok beğenilen single’lardan “Cause I’m a Man” de akılda kalıcı nakaratıyla daha şimdiden klasik bir Tame Impala parçası oluyor.  Grubun en büyük hiti "Feels Like...” tadında bir şarkıya ise albümün sonunda rastlamak mümkün: "New Person, Same Old Mistakes", etkileyici melodisinin sürekliliği ve çoklu vokalleriyle albüme olabilecek en güzel kapanışı yapıyor. Aslında single olarak yayımlanan 4 önemli parçanın mart ayından beri art arda zaten paylaşılmasıyla birlikte albüm temmuz ayında çıktığı için büyük bir etki yaratamıyor. Ayrıca parçaların  hepsini değil; öne çıkanlarını ayrı ayrı dinlemesi keyifli bir albüm olmuş. Önceki albümlerle kıyaslamak ise doğru olamayabilir ki zaten albüm, Lonerism ayarında bir kayıt değil; çünkü bu bir değişim kaydı, bir geçiş süreci. Sonuçta bütünüyle dinlemesi kolay olmayan, baştan sona dinlemek için biraz sabır gerektiren bir albüm. Ancak yine de Currents, kesinlikle kendi alanında yılın en önemli kayıtlarından ve teknolojiyle birlikte değişen popüler müzik devrinin önemli yeniliklerinden biri.

tameimpala.com

Devamı

Lana del Rey- "Ultraviolence"

Hüzünlü Hollywood Hikayeleri

Lana del Rey- "Ultraviolence"

8/10

     

      Lana del Rey, son yılların en çok konuşulan müzik sanatçılarından biri şüphesiz. 2011 yılının sonlarından 2012 yazına kadar art arda çıkardığı single’lar ile de birden bütün müzik piyasasının zirvesine yerleşen isimlerden oldu. Şarkılarına yapılan remixlerin dışında da günümüz popunun gereği olarak “bangır bangır” bir müzik de yapmamasına, “kendine özgü gangster bir Nancy Sinatra” olarak kendini nitelediği üzere genelde hüzünlü ve ağır parçalar söylemesine rağmen bu başarıyı elde etmesi ise gerçekten dikkat çekiciydi. Kendisini üne kavuşturan albümü “Born to Die”ın ticari başarısı bir yana, onu bu kadar piyasanın gündeminde tutan özelliği ise 60’lar kokan retro imajı ve duruşunun “pop” camiasına getirdiği farklılıktı. Tıpkı, Del Rey gibi en kalın kadın sesi kontraltoya sahip Amy Winehouse ve Adele gibi sanatçıların yaptığı gibi. Bunu yanında, listeleri alt üst eden 17 yaşındaki Lorde’nin de şu anki konumu da aslında bu “farklılığı” sayesinde oluştu: Günümüz kültüründen ayrı bir şekilde yaptıkları müzik, pop müziğine alternatif bir yol, yeni bir seçenek sundu. Popüler müzik severler de doğal olarak birbirine tıpatıp benzeyen müziklerden sıkılıp kopmaya başlayarak bu tarz sanatçılara yöneldi. Hem popüler hem de alternatif olabilen bu müzik tarzı, aslında günümüzdeki indie-pop tabirinin de içinde yer alıyor.

            New York doğumlu Elizabeth “Lizzy” Grant, her ne kadar ilk albümünü 2010 yılında “Lana del Ray a.k.a Lizzy Grant” adı altında yayınlasa da birçok kişi ikinci albümü “Born to Die”ın sanatçının ilk albümü olduğunu düşünüyor. Aslında “Kill Kill” ve “Yayo” gibi parçalara sahip hiç de fena olmayan ilk albümün değerinin bilinmemesi çok doğal: Lizzy Grant, yeni adı olan Lana del Rey’e geçerken sadece ismini ve plak şirketini değil, (estetik operasyonla birlikte) imajıyla görünüşünü de oldukça değiştirdi. Dünyaca ünlü plak şirketi Interscope’un mu yoksa tamamen başka birinin mi bu değişimin arkasında olduğu ise bilinmiyor. Hatta SNL'deki detone performansı sonrası kimilerince bir “proje” olarak nitelendirilen, sahte bir güzellikle ve kişilikle yaratılmış olarak görülen Lana del Rey’in gerçekten de kendi şarkılarını yazıp söyleyebilmesinin gerçekliği (ya da bilgisayarla müdahale edildiği) oldukça tartışma konusu olmuştu. Buna karşılık ön yargılar bir kenara bırakılıp sadece yaptığı müzik dinlenilirse denilebilir ki “Born to Die” ve sonrasında gelen “Paradise EP”den birçok başarılı parça gerçekten de sanatçının kariyeri için önemli eserler oldu, bu albümlerden: Plak şirketiyle anlaştıran şarkı “Video Games”, klibiyle hafızalara kazınan ve Del Rey’i uluslararası üne kavuşturan “Born to Die”ın yanında “Blue Jeans”, “Dark Paradise”,“National Anthem”, “Ride” ve tabii “CedricGervais Remix”i geçen yazın en büyük club hitlerinden olan “Summertime Sadness” gibi birçok hit parça çıktı. Aynı zamanda, Lana del Rey, geçen yılın filmlerinden “The Great Gatsby”de ve albümünde yer alan “Young & Beautiful” ile de başarısını ertesi yıl da devam ettirdi.

            Bu yılın haziran ayında üçüncü stüdyo albümü “Ultraviolence”ı yayınlayan sanatçının, önceki albümün başarısının sonrasında gelen popülarite sonrası müziğinin de modern akıma daha çok evrileceği ve bununla beraber daha da elektronik bir hal alacağı tahmin ediliyordu. Lana ise bütün eleştirilere karşılık, cesurca bir hareketle beklentilerin tam tersi bir yolda ilerlemeyi tercih etti: Albümün prodüktörlüğü için The Black Keys’in vokali/gitaristi Dan Auerbach ile anlaşan Lana del Rey, yine bu albüm için kendi yazdığı şarkıları, önceki albümden farklı olarak bir rock müzisyeni olan Auerbach ve gitarı eşliğinde düzenledi. Ayrıca “Ultraviolence”, bu yüzden sanatçının önceki işlerine göre özellikle vokalden sonra gitarın başrolde olduğu daha enstrümantal bir albüm, zaten parçalardaki müzik altyapılarının bu denli zenginleşmesi de ilk albümlere nazaran çok daha olgun parçalar meydana getirmiş. Ortaya çıkan sonuç ise belli: Önceki albüme kıyasla müzikte çoğunlukla bir tarz değişimi söz konusu. Bu albüm, ikinci albümün baroque-indie pop’undan farklı bir noktada ağırlıklı olarak dream-pop, hatta alternatif rock özellikli taşıyan bir eser olmuş. Bu tarza yakın olan Cat Power, Melody’s Echo Chamber ve Beach House gibi kadın vokalli sanatçılar albümü dinleyince hemen akla gelen isimler oluyor. Del Rey’in gözlerindeki hüzün ise, ilk iki albüm sonrası bu albümde de müziğinde devam ediyor ancak bu sefer özellikle şarkı sözleri çok daha karamsar. Ayrıca her zamanki o sinematikliğinden de bir şeyler kaybetmemiş tabii. Yine 60’ları konu alan filmleri aratmayacak müzik videoları var bu albümde de. Bu nedenlerle kendisine “Born to Die” döneminde yakıştırılan “Hollywood Sadcore” tarzı kısmen hala sürmekte tabii.(Cat Power da “Queen of Sadcore” olarak anılmaktaydı o nedenle de burada da yine onunla bir müzikal yakınlığı var denilebilir.)

            Albümün dikkat çekenlerine gelecek olursak, öncelikle çıkış parçası olan “West Coast”, sözleriyle olsun, nakaratının akıcılığıyla olsun tam anlamıyla insanın hiç sıkılmadan defalarca dinleyebileceği bir şarkı olmuş. Ayrıca aranjmanı üzerinde de oldukça zaman harcandığı çok belli. “Shades of Cool” da ikinci single olarak piyasaya sürüldü ve özellikle parçanın atmosferi ile buna paralel müzik videosuyla gerçekten ön plana çıkıyor. Aynı zamanda hem bu parça hem de albüm geneli için söylemek gerekirse Lana del Rey’in, önceki işlerdekine göre sesinin sınırlarını daha da zorlayıp cesurca kullandığı açıkça hissedilebilir. Bunların yanında albüme adını veren “Ultraviolence” parçası da kesinlikle dikkat çeken bir başka şarkı olmuş. Bu yaz sahne aldığı ünlü Glastonbury Festivali’nde de Del Rey, bu parçayı etkileyici şekilde icra etmişti. Ayrıca albümün ve söz konusu konserin açılışını yapan “Cruel World”, basit ama güzel yapısıyla albümün belki de en özel şarkısı “Pretty When You Cry”, çıkış parçasına göndermelerde bulunan, Lou Reed etkili “Brooklyn Baby”, eski günlüklerin hiç çekinmeden paylaşıldığı “Fucked My Way Up to the Top” ve geçmişten fırladığı belli, bir Jessie Mae Robinson coverı olan albümün kapanışı “The Other Women”, öne çıkan parçalar olmuş.

"Born to Die" ve "Ultraviolence" Arasındaki İmaj Farklılığı

            “Ultraviolence”ın, görkemli “Born to Die” günlerinden bir farkı da sanatçıda minimum ölçüde makyaj ve renklilik barındırması. Onun bu kendine göre sade görüntüsüyle anlaşılıyor ki sanatçı, imaj olarak eskiden attığı adımların izinden gitmemeye kararlı görünüyor. Aynı zamanda da her zamanki kişisel yapıdaki şarkı sözlerinin de bu albümde daha da derinlere indiği görülüyor. Bu yüzden artık neler yaşıyor ya da hangi ruh hali içinde bilinmez ama Del Rey’in elindeki “Die Young” yazılı dövmeyi ileride bizlere hatırlatacak girişimlerde bulunmaması ve yaşadığı hüznü en azından ileride tekrardan bizlerle paylaşıp parçalarıyla yeniden kaybolmamızı sağlaması dileğiyle.

lanadelrey.com

fb.com/lanadelrey

Devamı